Gerechtshof Den Haag, 10-02-2026, ECLI:NL:GHDHA:2026:192, 200.211.898/01

In deze zaak is aan deskundigen gevraagd om een onderzoek in te stellen naar de juistheid van Amaggi’s stelling dat zij winstgevende transacties heeft moeten laten lopen doordat zij niet vrijelijk kon beschikken over een deel (USD 1 miljoen) van haar vermogen. Die USD 1 miljoen is van januari 2010 tot juni 2013 geblokkeerd geweest vanwege de bankgarantie die Amaggi heeft moeten stellen voor een uiteindelijk ongegrond gebleken claim van Sanibel.

De uitkomst van het deskundigenonderzoek is dat Amaggi’s stelling niet als juist kan worden aanvaard. Amaggi wenst zich niet neer te leggen bij die uitkomst en heeft kritiek geuit op zowel de werkwijze als de bevindingen van de deskundigen. De kritiek op de werkwijze is in het vorige arrest verworpen. Naar aanleiding van de kritiek op hun bevindingen zijn de deskundigen uitgenodigd voor een verhoor op zitting. Amaggi had daar op aangedrongen.

Ter zitting hebben de deskundigen desgevraagd verklaard dat, anders dan Amaggi suggereert, zij wel degelijk rekening ermee hebben gehouden (a) dat voor transacties zoals Amaggi die sloot eigen kapitaal nodig was en (b) dat er ook vermogen van Amaggi vast zat in bijvoorbeeld lopende transacties, goederen in transit en in opslag. Ondanks die beperkingen was er volgens hen nog steeds voldoende faciliteit beschikbaar voor meer of andere transacties, mocht Amaggi die hebben willen afsluiten; de lopende transacties en verplichtingen in dat verband vormden daarvoor geen belemmering, evenmin als de blokkering die het gevolg was van de bankgarantie. Ook overigens zijn beide deskundigen gebleven bij hun bevindingen en conclusies zoals die in het rapport zijn vermeld en hebben zij die, waar gewenst, nader toegelicht.

In haar na de zitting ingediende akte noemt Amaggi argumenten die volgens haar aantonen dat de deskundigen, in haar woorden, door het ijs zijn gezakt, althans niet hebben begrepen waar het in deze zaak om gaat. Die argumenten ontleent zij deels aan citaten uit het van de zitting opgemaakte proces-verbaal (met daarin een zakelijke weergave van wat er op de zitting is gezegd). Zo zou de deskundige [deskundige 1] – die volgens het proces-verbaal heeft verklaard dat er nog genoeg faciliteit was om meer transacties te kunnen doen – niet hebben doorgehad dat het ‘niet om de faciliteit (de afspraken met de bank voor het verstrekken van leningen) [gaat] maar om de vraag of aan de voorwaarden voor het gebruik van die faciliteit (lees: het opnemen van leningen) voldaan kon worden.’ Ook heeft hij gezegd rekening te hebben gehouden met de omstandigheid dat er geld vast zat in verband met lopende transacties, terwijl dat niet blijkt en het bovendien niet daar om gaat, maar ‘om het miljoen dat geblokkeerd stond als zekerheid voor de garantie die Sanibel (onrechtmatig) had afgedwongen’, aldus Amaggi. Onder verwijzing naar de mededeling van de deskundige [deskundige 1] dat (uit wat hij gezien heeft) hij begrepen heeft dat vooral sprake was van financiering op borrowing base (waarbij, aldus [deskundige 1], de financiering voor een bepaalde periode geldt en er voor de bank geen reden is om de financiering te staken of in te trekken als tijdens die periode aan de garantie-eisen van de bank wordt voldaan), meent zij de onjuistheid van het deskundigenrapport te kunnen onderbouwen door te bewijzen dat de financiering plaatsvond op transactiebasis.

Amaggi wil nu nog [managing director] en [CFO], respectievelijk haar managing director en CFO, als getuigen doen horen. Daartoe bestaat volgens haar aanleiding, omdat tijdens de laatste zitting – toen de deskundigen werden gehoord, waarbij [managing director] en [CFO] aanwezig waren – gebleken is dat de deskundigen zijn uitgegaan van verkeerde gegevens en zaken niet goed hebben begrepen, aldus Amaggi. Amaggi heeft hierin echter geen gelijk. Van misverstanden en onjuiste aannames als door haar bedoeld is geen sprake, althans is daarvan niet gebleken. Reeds daarom kan het horen van bedoelde getuigen achterwege blijven. Ook overigens bestaat geen goede grond voor dat verhoor, in aanmerking nemende dat het deskundigenbericht nu juist bedoeld was om na te gaan of klopt wat [managing director] destijds tijdens een zitting bij het Hof Amsterdam heeft verklaard over het rendementsverlies door de blokkade. De uitslag van het deskundigenonderzoek is negatief uitgevallen voor Amaggi. Amaggi is vervolgens niet met bijvoorbeeld een deskundig tegenbericht of een verklaring van de kredietverlenende banken gekomen waaruit blijkt dat de gerechtsdeskundigen ernaast zitten. Amaggi heeft dat laatste ook zelf niet aannemelijk weten te maken. Evenmin heeft zij opgegeven wat [managing director] en [CFO] meer of anders kunnen melden dan door of namens hen en door haarzelf al is gezegd, gesteld en geschreven, terwijl de onjuistheid van de bevindingen en conclusies van de deskundigen daar niet uit blijkt. Het bewijsaanbod is ook om die reden niet ter zake doende.

De conclusie na dit alles moet zijn dat Amaggi’s vordering in hoger beroep – die recht zou moeten geven op het restant bedrag (USD 154.000) van de door Sanibel gestelde contragarantie – niet kan worden toegewezen voor zover zij strekt tot vergoeding van rendements-/winstdervingsschade.

Het voorgaande betekent dat grief 2 van Amaggi – voor zover die strekt ten betoge dat zij het resterende bedrag van de contragarantie kan claimen als vergoeding voor de door haar gestelde rendementsschade – in dat opzicht geen doel treft. Subsidiair wil Amaggi, in plaats van wettelijke rente zoals de rechtbank die toewees, wettelijke handelsrente over het geblokkeerde bedrag. Die subsidiaire vordering is evenmin toewijsbaar. Omdat het hier om een schadevergoedingsactie gaat (Amaggi vordert op basis van een aan Sanibel verweten onrechtmatige daad vergoeding van rendementsschade) is de aanspraak op wettelijke handelsrente ongegrond. De grief faalt daarom ook in dit opzicht.

Met haar grief 3 wil Amaggi bereiken dat over de periode van 6 juni 2013 tot 14 november 2014 rente wordt toegewezen over het door de rechtbank becijferde en toegewezen bedrag van USD 115.074,64. De grief treft geen doel, reeds niet omdat Amaggi de wijze waarop de rechtbank de schade heeft berekend – namelijk abstract, door de blokkering gelijk te stellen met de situatie waarin sprake is van vertraging in de voldoening van een geldsom – onjuist acht. Het Hof Amsterdam, dat daarin meeging en oordeelde dat een concrete schadebegroting op zijn plaats is, heeft het vonnis vernietigd, maar niet wegens het ontbreken van een toewijzing van de wettelijke rente over de periode tot 14 november 2014 over het abstract berekende bedrag. Dat na verwijzing een toewijzing van het op basis van een concrete berekening gestelde rendementsverlies niet mogelijk blijkt, betekent niet dat alsnog wettelijke rente over het abstract berekende bedrag kan worden verkregen.

Grief 4 gaat over de door Amaggi gevorderde advocatenkosten. Het arrest van het Hof Amsterdam bevat daarover een overweging in 3.9.3 en een daarop aansluitende eindbeslissing in het dictum die in cassatie niet zijn bestreden en daarom nog overeind staan.

Grief 5 is ingetrokken (3.2 van het arrest van het Hof Amsterdam).

Sanibel is in het bestreden vonnis van 9 april 2014 veroordeeld tot betaling aan Amaggi van een bedrag van USD 115.074,64 aan schadevergoeding en een bedrag van € 2.571,89 aan proceskosten.

Sanibel heeft incidenteel appel ingesteld tegen het vonnis. Onder aanvoering van drie grieven heeft zij gevorderd dat het hof, onder vernietiging van het bestreden vonnis, ‘alsnog de vorderingen van Amaggi geheel zal afwijzen’, met veroordeling van Amaggi in de kosten (weergave bovenaan blz. 2 van het arrest van het Hof Amsterdam). Afgaande op het citaat in 5.2 van haar laatste akte had zij dit incidentele appel en de doelstelling ervan blijkbaar al aangekondigd bij haar betaling van het door de rechtbank toegewezen bedrag: volgens dat citaat zou zij eventueel incidenteel hoger beroep instellen tegen het vonnis van de Rechtbank Amsterdam waarin het bedrag van USD 115.074,64 was toegewezen en zou dat bij succes kunnen leiden tot een gehoudenheid van Amaggi om (een deel van) dat bedrag terug te betalen.

Het Hof Amsterdam heeft in het incidentele appel de grieven echter verworpen en Sanibel veroordeeld in de proceskosten.

Grief 1 van Sanibel was gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat Sanibel onrechtmatig tegenover Amaggi heeft gehandeld. Tegen de verwerping van die grief is Sanibel in cassatie niet opgekomen.

Ten aanzien van de incidentele grieven 2 en 3 overwoog het Hof Amsterdam dat die uitgaan van een abstracte schadeberekening en daarom falen, aangezien de schade concreet moet worden begroot. Ook daartegen is niet opgekomen in cassatie. Dit betekent niet dat daarmee voor het incidentele appel de kous af is, reeds niet omdat Sanibel, die als gezegd (ook) in het incidenteel appel heeft geconcludeerd tot afwijzing van de gehele vordering van Amaggi, daartoe ook in algemene zin heeft betwist dat Amaggi schade heeft geleden door het niet kunnen beschikken over het geblokkeerde bedrag; zie bijv. de verwijzing in de toelichting op haar 2e grief naar nr. 31 van haar memorie van antwoord in het principaal appel.

Voor zover Amaggi heeft bedoeld te stellen dat Sanibel het door de rechtbank bij uitvoerbaar bij voorraad verklaarde vonnis toegewezen bedrag heeft erkend als schadevergoeding waar Amaggi sowieso recht op had, is de juistheid van die – door Sanibel betwiste – stelling niet gebleken. Die juistheid volgt niet reeds uit de omstandigheid dat bedoeld bedrag in mindering is gebracht op de door Sanibel gestelde contragarantie. Aangezien een nadere onderbouwing van deze (mogelijke) stelling ontbreekt wordt er verder aan voorbijgegaan

De slotsom in het principaal appel is dat het bestreden vonnis dient te worden vernietigd voor zover daarin niet is toegewezen (i) € 18.826,76 aan kosten voor de bankgarantie, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 6 oktober 2015 en (ii) de verwijzing naar de schadestaat procedure ten aanzien van de beweerdelijke kosten gemoeid met pogingen van de advocaat van Amaggi om de schade te beperken. Op die punten volgt alsnog een toewijzing. Het in principaal appel meer of anders gevorderde wordt afgewezen. Amaggi is in het principaal appel de voor het merendeel in het ongelijk gestelde partij. Zij moet daarom de kosten van het principaal appel dragen, inclusief de kosten van het deskundigenbericht. Laatstbedoelde kosten zijn gemaakt om de juistheid te onderzoeken van Amaggi’s stellingen over het rendementsverlies. Die stellingen zijn onjuist gebleken. Bij die uitkomst past dat bedoelde kosten voor haar rekening komen. Sanibel heeft aan voorschoten betaald € 28.850 + € 15.000 = € 43.850 exclusief btw. Van dat inclusief btw € 52.211,50 belopende bedrag is € 51.927,91 inclusief btw uitbetaald aan de deskundigen. Dat bedrag moet aan Sanibel worden vergoed.

De slotsom in het incidenteel appel is dat het bestreden vonnis, waarin op basis van een abstracte schadeberekening een bedrag van USD 115.074,64 is toegewezen, dient te worden vernietigd. In plaats daarvan komt een veroordeling tot betaling van de bankgarantiekosten (2.10) en een veroordeling tot schadevergoeding op te maken bij staat (2.12 + 2.19). Omdat partijen over een weer op enige punten in het ongelijk worden gesteld (Sanibel o.a. op het punt van haar betwisting van de onrechtmatigheid van haar handelen) worden de kosten van de eerste instantie en die van het incidenteel appel gecompenseerd, in die zin dat elke partij de eigen kosten draagt.

Voor de overzichtelijkheid volgt hieronder een (geheel nieuw) dictum, dat in de plaats komt van dat in het bestreden vonnis.